Maandelijks archief: oktober 2017

Rennen met blind vertrouwen

Sporten voor het goede doel wint steeds meer aan populariteit in ons land. Zaterdag 7 oktober vond bij Bartiméus in Doorn The Blind Run plaats. Ik rende mee, als ‘blinde’. Voor de Stichtse Courant schreef ik het volgende verhaal.

Zelfs in afwezigheid van Johan Derksen kan Wilfred Genee het vanochtend niet laten om zijn Voetbal Inside collega even te stangen. “Volgend jaar neem ik Derksen mee, dan mag hij de blinddoek om en stuur ik hem op een boom af.” Genee staat op een klein podium in de historische moestuin van het Bartiméus terrein tussen Driebergen en Doorn. De ongeveer 65 duo’s die in afwachting zijn van de start van The Blind Run kunnen er wel om lachen. De sfeer is ontspannen, het is duidelijk dat het hier niet om een wedstrijd of de eerste prijs gaat. Er wordt gelopen voor het goede doel: vandaag is dat voor kinderen die blind of slechtziend zijn.

In navolging van de Verenigde Staten maakt de collectebus in ons land steeds vaker plaats voor een sportief evenement. Door te wandelen, te fietsen, te hardlopen of te zwemmen halen duizenden Nederlanders jaarlijks miljoenen op voor een goed doel. Er gaat geen weekend voorbij of er is ergens in ons land wel een sponsorloop of -fietstocht. Op de dag van The Blind Run vindt bijvoorbeeld ook de 11 strandentocht plaats: lopen tussen Bloemendaal en Hoek van Holland voor de Hartstichting.

Lees verder in de Stichtse Courant

Dopingbestrijding: een verloren zaak?

(Rob Sinclair [CC BY-SA 2.0], via Flickr)
Het blijven verwarrende tijden voor liefhebbers van een schone sport. Terwijl jaarlijks slechts een paar procent van alle atleten wordt betrapt op het gebruik van verboden middelen, geven topsporters zelf aan dat er aanzienlijk meer geslikt en gespoten wordt en blijven de dopingschandalen oppoppen. Werkt het systeem wel?

Bij de opening van het nieuwe academisch jaar nam Prof. Dr. Dr. Perikles Simon een opmerkelijk besluit. Hij, hoofd van de afdeling Sportgeneeskunde op de Johannes Gutenberg universiteit in Mainz, kapte per direct met het dopingonderzoek waar hij het afgelopen decennium zijn sporen in verdiend had. In de ‘Frankfurter Allgemeine’ liet Simon optekenen al langer gefrustreerd te zijn over de halfslachtigheid waarmee doping in de topsport bestreden werd. Maar dat hij nu jarenlang door wereldantidopingagentschap WADA en de wereldatletiekbond IAAF getraineerd was om zijn studie over het dopinggebruik in atleten te publiceren, dat was voor hem de druppel. Hier was voor de wetenschapper Simon duidelijk een grens gepasseerd, de grens om als onafhankelijk onderzoeker zijn werk te kunnen doen.

Want het ging niet zomaar om een onderzoekje. Simon en collega-wetenschappers van Duitse, Engelse en Amerikaanse universiteiten hadden betrouwbare cijfers vergaard over het ware dopinggebruik onder deelnemers aan de wereldkampioenschappen atletiek en aan de Pan-Arabische spelen in 2011. Dat deze studie een belangrijke graadmeter voor de effectiviteit van het huidige antidopingbeleid vormde, vond ook WADA: ze had het onderzoek niet voor niks gesubsidieerd. Ook de kwaliteit van de studie stond buiten kijf. De onderzoekers hadden bij hun inventarisatie  gebruik gemaakt van de ‘Randomized Response’ techniek, een methode die uitermate geschikt was om een eerlijk antwoord op een gevoelige vraag te krijgen, daar was de wetenschap het wel over eens. Geen wonder dus dat toen de studie twee jaar later helemaal uitgewerkt was, de wetenschappers bij het gerenommeerde Science aanklopten. Helaas voor Simon en zijn collega’s liet de redacteur al snel weten dat het onderwerp onvoldoende binnen het kader van zijn tijdschrift paste.

Lees verder op Blendle

De gedroomde fietswissel van Tom Dumoulin (die uiteindelijk toch niet doorging)

Tom Dumoulin ging iets unieks doen: hij zou van fiets wisselen in de tijdrit van het WK in Bergen. Hij was er 99 procent zeker van liet hij doorschemeren in de media. Maar een slechte nacht deed hem van gedachten veranderen, verklaarde Dumoulin nadat hij de regenboogtrui zonder fietswissel had veroverd. Wat was er gebeurd? Ik schreef erover op HetisKoers.

“What. The. Fuck!” Tom Dumoulin kijkt verbijsterd naar het tellertje onder hem. Hier klopt iets niet. Dat hij hier, op de klim van Mount Fløyen, dit wattage wegtrapt, dat kan gewoon niet. Dit is niet eens verdacht te noemen. Dit is gewoon crimineel!

Tot hier verliep Dumoulins tijdrit volgens het boekje. Moeiteloos kon de Limburger de eerste 28 kilometer zijn beoogde verzet rondtrappen. Hij voelde zich oppermachtig. Ondanks de regen die het asfalt op plekken deed glimmen alsof er zojuist met een Zamboni gedweild was, had hij niet ingehouden. Waarom zou hij ook? Tom Dumoulin, winnaar van de Giro 2017, was hier om zijn tweede hoofdprijs van het jaar te pakken. Die van wereldkampioen tijdrijden. De tussentijden, die hoefde hij niet te weten. Maar aan de opwinding in de stem van bondscoach Thorwald Veneberg kon hij heus wel horen dat het fantastisch ging.

Lees verder op HetisKoers

 

Rennen met de duivel

Sander Peters Fotografie

Op zondag 1 oktober liep ik de Devil’s Trail. Deze loop op de Utrechtse Heuvelrug geldt als tegenhanger van de stadse Singelloop en kent vier afstanden: 8 (Drommel Trail), 16 (Lucifer Trail), 26 kilometer (Moenen Trail) en de 36 kilometer met de toepasselijke naam ‘Helse Trail’. Voor de Utrechtse Sportkrant schreef ik mijn ervaringen op.

“Thunder!”, hoor ik me zelf wat ingehouden roepen. Het is zondag 1 oktober, vijf voor half één. Plaats van handeling: recreatieterrein ‘Het Doornse Gat’ tussen Doorn en Leersum. De rust die een bezoeker hier normaal hoopt te vinden is ver weg. In plaats daarvan: AC/DC die uit grote luidsprekers schalt. “I was caught…in the middle of a railroad track…Thunder! I looked round…and I knew there was no turning back…Thunder!”

Ik kijk om me heen. Zo’n 250 mannen (‘van een zekere leeftijd’ zou cabaretier Viggo Waas ze waarschijnlijk omschrijven) staan opeengepakt bij elkaar. Allemaal hebben ze een korte broek aan, het merendeel een rood t-shirt en bijna de helft steunkousen. Bij “Thunderstruck!” steekt een enkeling zijn arm omhoog. Van Halens “Running with the devil” had nóg beter gepast, bedenk ik me. Want we staan hier aan de start van de Devil’s Trail. 16 kilometer lopen door de natuur van de Utrechtse Heuvelrug.

Lees verder in de Utrechtse Sportkrant