Categorie archief: Koersverhalen

Steun Beukeboom en ga stofzuigen (of iets anders)

Een paar weken terug zat ik met een slaperig hoofd achter mijn ontbijt. Mijn vrouw zei: “Dat shirt wat je aan hebt, dat kan toch niet meer.” Ik keek omlaag en zag wat ze bedoelde. Ik had mijn gele Dumoulist shirt aan, aangeschaft in de zomer van 2015 toen ‘onze’ Tom in Utrecht wel even de proloog, pardon de openingstijdrit, van de Tour zou winnen. Het lukte hem niet. Rohan Dennis verpeste het Dumoulisten feestje en ik had er een slaapshirt bij.

Dat die Dennis overigens geen kleine jongen was (1 meter 82 om precies te zijn) wilde ik op dat moment niet horen. Maar inmiddels, een paar jaar ouder en wijzer, minder fan maar meer journalist, weet ik beter. Dennis was op het moment dat hij de proloog, pardon tijdrit, won net twee maanden werelduurrecordhouder af. Alex Dowsett en vervolgens Bradley Wiggins hadden het record van hem afgepakt. Waarschijnlijk was de Australiër er nog pissig over toen hij op zijn fiets het startblok op de Truus van Lierlaan in Utrecht afdenderde.

Na Wiggins hebben weinig wielrenners nog de moed gehad om het werelduurrecord aan te vallen. De Brit reed drie jaar terug een afstand van 54 kilometer en 526 meter in het uur en ja, dat is geen kattenpis. De Deen Martin Toft Madsen heeft het drie keer geprobeerd. Hij kwam steeds verder maar niet verder dan Wiggins op 7 juni 2015 reed.

Lees verder op Het is Koers

Op zoek naar eeuwige roem in Aguascalientes

Ach, de sportjournalist was er inmiddels aan gewend geraakt. “Wie? Beukeboom? Dion? Is dat een vrouw? Een wielrenner? Werelduurrecord? Nee, nooit van gehoord”, het waren steevast vragen die hem werden gesteld wanneer hij vertelde waar hij momenteel mee bezig was. Nu ook weer op Schiphol, waar hij bij de beveiligingscontrole uitleg moest geven wat het precieze doel van zijn trip naar Mexico was.

Hij vroeg zich af of Joris vanden Bergh in zijn tijd ook tegen zo’n muur van onwetendheid was aangelopen toen die betrokken raakte bij een Nederlandse werelduurrecordpoging. Van den Bergh, pionier van de vaderlandse sportjournalistiek en in het bijzonder die van de wielersport, was het namelijk die in 1933 Jan van Hout bijstond in zijn voorbereiding. Mét succes, want op de baan van Roermond wist Van Hout een afstand van 44 kilometer en 588 meter af te leggen, 341 meter meer dan het toen geldende record van de Zwitser Oscar Egg. Vier jaar erna wist Van den Bergh een volgende Nederlandse renner te overtuigen om het record aan te vallen. Frans Slaats was zijn naam, en ook hier had Van den Bergh het goed gezien: in Milaan tilde Slaats het record naar bijna 45 en een halve kilometer.

Lees verder op Het is Koers

“Dion rijdt gewoon als een klok”

Op 22 augustus gaat Dion Beukeboom het werelduurrecord aanvallen. Wil de Nederlander slagen, dan moet hij in één uur verder fietsen dan 54 kilometer en 526 meter. Hoe staat Beukeboom ervoor? Ik schreef dit verhaal voor Fiets/Procycling.

Op het middenterrein van Sportpaleis Alkmaar staan tientallen fietsen geparkeerd. Sportieve stadsfietsen, hybridefietsen, e-bikes. Ze hebben allemaal een papieren nummer aan het stuur, ten teken van hun deelname aan de fietsvierdaagse. Een eindje verderop staat een nogal afwijkend model: het is een aerodynamisch okergeel racemonster met zwarte dichte wielen en een innovatief tijdritstuur in dezelfde kleur. Er hangt geen kaartje aan, deze fiets doet dan ook niet mee aan de vierdaagse.

Het is de fiets waarop onze landgenoot Dion Beukeboom zich voorbereidt op zijn poging om het werelduurrecord te verbreken. Het record dat sinds 7 juni 2015 met 54 kilometer en 526 meter op naam staat van Bradley Wiggins. De Brit sloot er in Londen zijn imposante wielercarrière mee af; eerder al werd hij Olympisch kampioen achtervolging op de baan en tijdrijden op de weg, en won hij de Ronde van Frankrijk. Na Lucien Petit-Breton, Fausto Coppi, Jacques Anquetil, Eddy Merckx en Miguel Indurain is Wiggins daarmee de zesde Tourwinnaar die het werelduurrecord succesvol verbeterde.

Lees verder op Blendle

“Twee meter voor je kijken en goed shruggen Beukie”

Volgens verwachting eindigden bij het NK tijdrijden in Bergen op Zoom de deelnemende profs allen vooraan. Dat tussen de bekende namen Dion Beukeboom van de continentale Vlasman ploeg op een vierde plek eindigde, mag dan een verrassing heten. Jurgen van Teeffelen volgde Beukeboom in de ploegleiderswagen.

Teammanager Ton Welling draait zijn raampje open. “Hier, die had ik je beloofd”, zegt hij terwijl hij een geel met rood en wit Vlasman petje aan de man met het oranje hesje overhandigt. Die knikt verheugd en opent het hek. “Bedankt, je mag doorrijden naar de start.” “Wel opzetten hè”, antwoordt Welling voordat hij stapvoets zijn auto door de Rijkebuurtstraat richting de Westersingel stuurt. Twintig meter verderop sluit hij achter de volgauto voor hem aan. Roompot staat er op de achterkant en Michael Boogerd zit achter het stuur. Diens pupil Brian van Goethem staat op het startpodium klaar voor zijn tijdrit van 52,3 kilometer.

Naast Welling op de bijrijdersstoel zit Jim van de Berg. Hij heeft een iPad op schoot waar hij live het vermogen en de hartslag van Dion Beukeboom volgt. Hij pakt de microfoon – die veel weg heeft van een walkie talkie- met zijn linkerhand en brengt hem naar zijn mond. “Oké, Dion. Zoals afgesproken: focus op je houding en op je vermogen. Let op je taak zoals we hebben afgesproken. Succes.”

Lees verder op Het is Koers

De gedroomde fietswissel van Tom Dumoulin (die uiteindelijk toch niet doorging)

Tom Dumoulin ging iets unieks doen: hij zou van fiets wisselen in de tijdrit van het WK in Bergen. Hij was er 99 procent zeker van liet hij doorschemeren in de media. Maar een slechte nacht deed hem van gedachten veranderen, verklaarde Dumoulin nadat hij de regenboogtrui zonder fietswissel had veroverd. Wat was er gebeurd? Ik schreef erover op HetisKoers.

“What. The. Fuck!” Tom Dumoulin kijkt verbijsterd naar het tellertje onder hem. Hier klopt iets niet. Dat hij hier, op de klim van Mount Fløyen, dit wattage wegtrapt, dat kan gewoon niet. Dit is niet eens verdacht te noemen. Dit is gewoon crimineel!

Tot hier verliep Dumoulins tijdrit volgens het boekje. Moeiteloos kon de Limburger de eerste 28 kilometer zijn beoogde verzet rondtrappen. Hij voelde zich oppermachtig. Ondanks de regen die het asfalt op plekken deed glimmen alsof er zojuist met een Zamboni gedweild was, had hij niet ingehouden. Waarom zou hij ook? Tom Dumoulin, winnaar van de Giro 2017, was hier om zijn tweede hoofdprijs van het jaar te pakken. Die van wereldkampioen tijdrijden. De tussentijden, die hoefde hij niet te weten. Maar aan de opwinding in de stem van bondscoach Thorwald Veneberg kon hij heus wel horen dat het fantastisch ging.

Lees verder op HetisKoers

 

Geen zuchtje wind op de Mont Ventoux

(By BlueBreezeWiki, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons)

Nico Faaij fietste naar Frankrijk om de Mont Ventoux te bedwingen. Voor het goede doel. Dat fietsen deed hij allemaal thuis, op de hometrainer. Ik nam een kijkje bij zijn bijzondere fietstocht.

Nico Faaij richt zijn hoofd op. Voor de derde keer vandaag doemt de kale top van de Mont Ventoux met het karakteristieke weerstation voor hem op. Eerder op de dag was hij vanuit Malaucène al de ‘reus van de Provence’ opgefietst. En daarna vanuit Sault. Nu nog een steil laatste stukje en dan zit ook de klim vanuit Bédoin er op.

Nico Faaij heeft het zwaar. Het zweet gutst van zijn voorhoofd. De Ventoux is berucht om de straffe wind die er waait maar hij voelt tijdens het fietsen geen enkel verkoelend briesje langs zijn lijf stromen. Terwijl het achterwiel van de witte Giant racefiets nog langzaam rond draait, staat het voorwiel helemaal stil. Maar goed ook want anders zou Nico zó door de openstaande balkondeuren naar beneden de straat op knallen.

Lees verder op HetisKoers