Selectiestress bij jeugdsporters in Driebergen?

Vorig jaar verschenen alarmerende berichten in de landelijke media over de toegenomen selectiestress onder de sportende jeugd en hun ouders. Speelt dit eigenlijk ook bij de sportverenigingen op de Utrechtse Heuvelrug? Voor de Stichtse Courant nam ik het selectiebeleid van FC Driebergen en Shinty onder de loep.

Reuze spannend klinkt het, de uitnodiging die een groep jeugdleden van Shinty een maandje geleden in de mailbox kreeg. “Je meldt je 30 min van te voren in het clubhuis, daar krijg je een rugnummer. Je draagt een wit T-shirt, maar zorg dat je ook een zwart T-shirt bij je hebt. Neem je scheenbeschermers en bitje mee, zonder deze bescherming mag je niet mee doen! Verdere instructies krijg je ter plekke.” Een onwetende lezer zou zomaar kunnen denken dat de Driebergse hockeyclub een enerverende survivaltocht of zinderend nachtspel voor zijn jeugd organiseert. Maar in werkelijkheid gaat het hier om de selectietrainingen.

‘Het dieptepunt van het jaar’, zo noemde directeur amateurvoetbal Jan Dirk van der Zee de trainingen vorig jaar in de Volkskrant. Hij gaf aan zich kapot te ergeren aan voetbalvaders en – moeders die er volgens hem alsmaar massaler van overtuigd zijn dat hun kind ‘de volgende Johan Cruijff of Marco van Basten wordt’ en met minder geen genoegen nemen. Dat terwijl selectietrainingen kinderen onnodig extra druk geven. ‘Je moet als kind sterk in je schoenen staan, wil je met die druk om kunnen gaan’, aldus Van der Zee.

Lees verder in de Stichtse Courant

 

“Deze kinderen moeten meedoen”

Hoe goed sport ook voor de gezondheid mag zijn, de jeugd van tegenwoordig komt maar moeilijk in beweging. Maar hoe is dit voor kinderen voor wie bewegen sowieso al lastiger is omdat ze een beperking of chronische ziekte hebben? Vandaag wordt het eerste rapport over de landelijke prestaties van het beweeg- en zitgedrag van deze groep gelanceerd. Volgens initiatiefnemer Tim Takken zijn er nog veel obstakels.

Johan Cruyff, Esther Vergeer, Foppe de Haan, Bibian Mentel en Dirk Kuijt. Ze zagen het goed toen zij -ieder apart van elkaar- een stichting in het leven riepen om het kinderen met een beperking gemakkelijker te maken om te sporten. Want bewegen is voor deze kinderen een must, zegt Tim Takken, die als inspanningsfysioloog werkzaam is in het Wilhelmina kinderziekenhuis in Utrecht. “Het aantal wetenschappelijke studies is nog beperkt maar ze wijzen allemaal in dezelfde richting: lichamelijke activiteit verbetert ook bij kinderen met een beperking en chronische ziekte de kwaliteit van leven. Het zorgt voor een hogere mate van onafhankelijkheid en een betere gezondheid, niet alleen lichamelijk maar ook sociaal en emotioneel.”

Lees verder op Blendle

 

“Wie heeft dit verzonnen?”

De voorjaarscompetitie tennis is halverwege. Dat het besluit van de tennisbond om een nieuwe telling te introduceren niet bij alle tennissers in goede aarde valt, blijkt uit een rondje langs de tennisbanen op de Heuvelrug. Ik schreef dit artikel voor de Stichtse Courant van 4 mei 2017.

“Compact spelen? Hè, wat is dat dan?” De vier tennissers van de Kleimeppers uit Ochten kijken alsof ze water zien branden wanneer Jean-Paul Fonteijn hen vertelt over de telling die ze vanmiddag gaan hanteren. Fonteijn is captain van een 35+ team van Manger Cats, één van de tennisverenigingen die gekozen heeft om haar thuiswedstrijden compact te spelen. Het is een zonnige zondagmiddag op het park aan de Arnhemse Bovenweg in Driebergen, rond de klok van tweeën. Voordat de tennissers de degens zo gaan kruisen voor hun derde competitiewedstrijd van het seizoen, genieten ze op het terras van appeltaart en koffie.

Lees verder in de Stichtse Courant

 

“Contador kon ik goed gebruiken om het probleem van besmet vlees aan te kaarten.”

Als gevolg van een positieve clenbuterol uitslag moest Alberto Contador zijn Tourzege van 2010 inleveren (By Hyku on Flickr [CC BY-SA 2.0], via Wikimedia Commons)
In plasjes van atleten die in 2008 aan de Olympische Spelen meededen, zijn sporen van clenbuterol gevonden. De atleten gaan vrijuit omdat volgens het Internationaal Olympisch Comité en wereldantidopingagentschap WADA het eten van vervuild vlees de waarschijnlijke oorzaak is. Toen in 2010 de Spaanse Tour de France winnaar Alberto Contador positief op het verboden middel testte, kwam dopingdeskundige Douwe de Boer met eenzelfde uitleg op de proppen maar kreeg de wielrenner alsnog een schorsing aan zijn broek. Hoe kijkt De Boer tegen de kwestie aan?

“Wat het IOC en WADA nu eigenlijk doen, is dat ze een afkapwaarde voor clenbuterol hanteren. Formeel is die er niet, elke molecuul clenbuterol in de urine van een sporter is er officieel namelijk één teveel. Maar informeel lijkt die er wel te zijn, omdat bij lage concentraties voedselvervuiling niet uitgesloten kan worden. In de Contador zaak destijds pleitte ik er al voor dat er een afkapwaarde voor clenbuterol moest komen. Ik kan me dus wel vinden in het besluit om de atleten bij wie nu een lage concentratie  in de urine is gevonden vrijuit te laten gaan, maar erger me wel aan het feit dat de autoriteiten zo inconsequent en selectief acteren. Voor al die atleten die in het verleden met eenzelfde soort uitslag wél gestraft zijn, is dit besluit natuurlijk problematisch. En voor de buitenstaander is het ook niet te begrijpen dat een sporter positief test en niet vervolgd wordt. Logisch dat de ARD hier mee naar buiten komt.”

Lees verder op Blendle

 

“Schrijf maar over de eerste helft”

In april speelde het G-team van FC Driebergen zijn laatste thuiswedstrijd van het seizoen. Tegen naaste concurrent Delta Sports. Namens de Stichtse Courant nam ik een kijkje.

Het ziet er heel officieel uit. Twee teams staan in een lange rij rond de middenlijn van veld 2A. Aan de ene kant acht mannen plus één vrouw van de thuisploeg FC Driebergen, aan de andere kant acht mannen plus één vrouw van de gasten uit Houten. Tussen hen in scheidsrechter Paul Kooiman. Het is nog vroeg, twintig minuten voor negen om precies te zijn. De gezichten van de spelers staan vrolijk. Van wedstrijdspanning is maar weinig te merken. Terwijl het vandaag wel om de tweede plaats op de ranglijst gaat. Daar staat Delta nu, maar alleen vanwege een beter doelsaldo dan Driebergen.

Lees verder in de Stichtse Courant

 

En weer geen Elfstedentocht

Het was in de winter van de laatste Elfstedentocht in 1997 dat Peter van de Pol voor het eerst schaatsen onder bond. Dit jaar eindigde de marathonschaatser als negende bij de alternatieve versie van de tocht in Oostenrijk. Hoe lang kan hij nog wachten op de échte Elfstedentocht? Voor de Stichtse Courant sprak ik Van de Pol hierover.

“Door de harde storm was het Siberisch koud. Zo koud dat het vizier van mijn helm bevroor en ik niks meer zag. Vervolgens bevroren ook de glazen van mijn eigen bril. Gelukkig kon ik nog een andere bril krijgen. Zo kon ik de wedstrijd uitrijden, ik finishte als zesde. Heroïsch was het zeker.” Een vergelijking met ‘de hel van 63’ doet zich voor als Peter van de Pol verhaalt over de barre omstandigheden die hij begin dit jaar op het zeeijs in Zweeds Lapland voor zijn kiezen kreeg. De twinkeling in zijn ogen spreekt boekdelen: natuurijs én strijd tegen de elementen, dat is waar een marathonschaatser als Van de Pol voor leeft.

Lees verder En weer geen Elfstedentocht

Zes tips om compact spelen jouw wapen te maken!

Wimbledon 2010: Mahut en Isner spelen een marathonpartij. (By Tim Schofield [CC BY 2.0], via Wikimedia Commons)
Tennis je? En doe je mee aan de komende voorjaarscompetitie? Dan zul je voor het eerst in aanraking komen met ‘compact spelen’. De KNLTB geeft deze competitie de thuisspelende vereniging namelijk de keus om teams volledige wedstrijden te laten spelen of om over te gaan op compact spelen. Omdat ik wilde weten wat de gevolgen van compact spelen op het tennisspel zijn én hoe je hier als competitiespeler het beste mee om kunt gaan, sprak ik met een sportpsycholoog en een tennisstatisticus en schreef het volgende achtergrondartikel.

Hieronder heb ik wat informatie voor je uit het artikel gelicht en geef zes tips die ervoor zorgen dat je goed voorbereid op de baan staat. Doe er je voordeel mee!

Lees verder Zes tips om compact spelen jouw wapen te maken!

De nieuwe tennistelling: een gamechanger?

Wimbledon 2010: Mahut en Isner spelen een marathonpartij. (By Tim Schofield [CC BY 2.0], via Wikimedia Commons)
Elf uur en vijf minuten duurde de tenniswedstrijd tussen John Isner en Nicolas Mahut op Wimbledon in 2010. Zo bont maken de tennissers het tijdens de competitie in ons land niet, maar de wedstrijden mogen wel wat korter vindt de tennisbond. Zij introduceert daarom dit voorjaar een aangepaste tennistelling. Wat zijn de gevolgen?  

“Radicaal”, noemt Yoran Verschoor het besluit van de bond. Verschoor is sportpsycholoog en tenniscoach, en speelt mee in de heren eredivisiecompetitie. “Deze telling geeft een nieuwe dimensie aan de sport. Als psycholoog vind ik de aanpassing uitdagend omdat het voor extra spanning zorgt en aanspraak doet op de mentale veerkracht van een speler. Maar als categorie twee tennisser ben ik minder enthousiast omdat het met name het fysieke karakter van tennis inperkt. Eén van de charmes van de sport is de lange derde set waar het op vechtlust aan komt, die gaat nu verdwijnen.”

Lees verder op Blendle

D-Day voor Dalto

De eerste play-off wedstrijd van Dalto 1 tegen KCC eindigde in een pijnlijke nederlaag voor de Driebergenaren. Winst is daarom het enige dat komende zaterdag telt voor het team van coach Jorrit Bergsma. Hoe bereidt hij zich voor? Voor de Stichtse Courant nam ik een kijkje bij Bergsma thuis.

Maandagochtend 10 uur, een mooie lentedag dient zich aan. We nemen een kijkje in de woonkamer van huize Bergsma in Driebergen. Vader Jorrit zit fris en monter aan de eettafel. Een laptop staat opengeklapt voor hem, beelden van de eerste play-off wedstrijd van ‘zijn’ Dalto tegen KCC uit Capelle van afgelopen zaterdag schieten op het scherm voorbij. Een stukje verderop, midden op de grote bank, zit zijn jongste zoontje Guus ineengedoken met een iPad op zijn schoot. Kleurige poppetjes, begeleid door een opwekkend deuntje, schieten op zijn scherm voorbij. Het is papadag voor Jorrit: zijn vrouw is aan het werk, oudste zoon Jens is naar school.

Lees verder D-Day voor Dalto

Zuinig op zijn lichaam

10 kilometer in 36 minuten en een beetje: voor menig 60-jarige een serieuze uitdaging om dit op de fiets te halen, maar Doornaar Aart Stigter doet het gewoon nog hardlopend. Hoe houdt hij het zo lang vol? Lees hier het artikel dat ik schreef voor de Stichtse Courant.

Het lichaam goed onderhouden, een regelmatig leven leiden, op tijd je rust nemen, gedisciplineerd trainen, je niet inlaten met randzaken, efficiënt met je tijd omgaan…deze verklaringen komen voorbij wanneer Aart Stigter gevraagd wordt naar het geheim van zijn lange loopcarrière. Het is duidelijk dat de nog altijd opzienbarende hardloopprestaties de 60-jarige inwoner van Doorn niet zomaar komen aanwaaien. Niet voor niks is er een gigantisch contrast tussen de boeken van Thomas Dekker en Stigter, die beiden vorig jaar rond dezelfde periode uitkwamen. In ‘Hardlopen, mijn leven’ derhalve geen smeuïge verhalen over dopingmisbruik of seksuele escapades, maar wel mooie mijmeringen en anekdotes van Stigter over zijn hardloopcarrière.

Lees verder in de Stichtse Courant

 

Glucocorticoïden in het wielerpeloton

Bradley Wiggins in het geel tijdens de Tour van 2012 (By Denismenchov08 [CC BY-SA 3.0], via Wikimedia Commons)
Glucocorticoïden en wielrennen, ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wielrenners roemen de positieve effecten van de middelen, maar wordt dat ondersteund door wetenschappelijk bewijs? Horen glucocorticoïden wel op de dopinglijst? De meningen zijn verdeeld blijkt uit het achtergrondverhaal dat ik schreef voor Endocrinologie, het tijdschrift van de Nederlandse Vereniging voor Endocrinologie.

Eind december 2016 nam Bradley Wiggins afscheid als beroepswielrenner. Ondanks zijn fraaie palmares – Wiggins won de Tour de France in 2012 en in totaal vijf Olympische gouden medailles – kwam de Brit ook met een nare bijsmaak aan het einde van zijn carrière. Wiggins had namelijk tot drie keer toe net vóór een belangrijke ronde een medisch attest gekregen voor een intramusculaire injectie van het corticosteroïd triamcinolonacetonide, zo bleek uit de gegevens die het hackersoffensief Fancy Bears uit de database van het wereldantidopingagentschap WADA had opgediept. Een paardenmiddel dat zeker de prestatie bevorderde, stelde menige oud-renner. Of zoals dopingzondaar Michael Rasmussen het verwoordde: “Het is een middel dat een renner zou gebruiken die goed wil presteren in een grote ronde. Iets wat ik zou hebben gedaan.”

Lees verder Glucocorticoïden in het wielerpeloton

Topsporters: sneller, hoger, sterker…en ouder?

Robert Marchand, de houder van het werelduurrecord op de fiets bij de honderdplussers (Geoffrey Franklin / Walnut Studiolo, CC BY 2.0)

Roger Federer die op zijn 35e de Australian Open wint, Carien Kleibeuker die op haar 38e de Nederlandse concurrentie op de 5 km achter zich schaatst, een Egyptische keeper van 44 in de finale van de Africa Cup: op menig topsporter lijkt bij het verstrijken van de jaren geen sleet te komen. Worden topsporters steeds ouder en tot welke leeftijd kunnen ze blijven presteren?  

4 januari jongstleden ondernam Robert Marchand op de wielerbaan van Saint-Quentin-en-Yvelines een poging zijn eigen werelduurrecord van drie jaar eerder te verbeteren. De Fransman slaagde er niet in: hij kwam zo’n vier en een halve kilometer tekort. Zwaar teleurgesteld was Marchand niet. Hij had eigenlijk al ingeschat dat de ouderdom hem dit keer in de weg zou zitten, zo bleek uit zijn woorden voorafgaand aan de race. “Ik ben hier niet om kampioen te worden. Ik ben hier om te bewijzen dat iemand van 105 jaar nog steeds hard kan fietsen.”

Het werelduurrecord bij de honderdplussers zat er voor Marchand dit keer niet in, maar de 22 en een halve kilometer die hij in het uur aflegde is nog steeds een afstand waar menig ongetrainde twintigjarige niet aan kan tippen. Marchand is geen uitzondering. Want in het licht van het toenemende aantal honderdplussers, een half miljoen wereldwijd volgens de laatste schatting van de Verenigde Naties, zijn er de laatste jaren meer krasse knarren die opvallende sportprestaties leveren. Waaronder Fauja ‘Tulband Tornado’ Singh, een 105-jarige Brit met Indiase roots, die nog marathons loopt. En wat te denken van de Amerikaan Donald Pellman die anderhalf jaar geleden in San Diego vijf atletiek records in de honderdplus categorie verbrak, waaronder die van de 100 meter sprint?

Lees verder op Reporters Online

 

Afscheid van de schans

Traditiegetrouw luidt op 1 januari het ‘Neujahrspringen’ in Garmisch-Partenkirchen het nieuwe sportjaar in. Het is de enige skispringwedstrijd die live wordt uitgezonden op de Nederlandse televisie en de tweede wedstrijd van de befaamde vierschansentournee. Het is pas één Nederlander ooit gelukt om aan deze ‘hoogmis’ van het schansspringen mee te doen: Jeroen Nikkel was er 15 jaar geleden bij. Nikkel hoeft voorlopig niet te vrezen dat hij zijn unieke prestatie met een landgenoot hoeft te delen. Nederlands laatste skispringer Lars Antonissen zette vorige week een streep onder zijn carrière.

“Ik heb nooit in Garmisch gesprongen, nee.  Dat vind ik wel ontzettend jammer. Het stond afgelopen twee jaar op de planning maar kwam er toch niet van omdat ik op dat moment niet goed genoeg was. Ik zou niet door de kwalificatie komen en dan is het zonde om er heen te gaan.” Lars Antonissen, halflang bruin haar en een hipsterbaardje, legt aan de keukentafel van zijn ouderlijk huis in Driebergen uit dat meedoen aan een wereldbekerwedstrijd veel geld kost voor een schansspringer uit de subtop. “Zolang je nog geen punten hebt gehaald in het World Cup circuit, moet je bijvoorbeeld zelf je hotel betalen. Dat moet van de organisatie wel een officieel World Cup hotel zijn en die zijn erg prijzig. Als je dan al van te voren weet dat je de kwalificatie niet haalt en dus zeker ook geen punten, dan is de beslissing snel gemaakt.”

Lees verder op  Reporters Online

 

De marathon onder de twee uur door een nieuwe sportdrank?

Eind september liep de Ethiopiër Kenenisa Bekele de marathon van Berlijn in een toptijd. De media maakten gewag van een nieuwe sportdrank -met daarin een hogere dosis suiker-  die de atleet geholpen had. Een wetenschappelijke doorbraak?

“Ik heb niet het idee dat hier veel wetenschap achter zit.” Luc van Loon, hoogleraar bewegingswetenschappen aan de Universiteit Maastricht, blijkt totaal niet onder de indruk van de nieuwe sportdrank waar het sinds de zomer in marathonkringen over gonst. “Elke week komt er wel een nieuw product voorbij met een innovatieve claim, dat lijkt me niet veel anders met dit drankje.”

De marathon binnen de magische 2 uur grens? Volgens het Sub2 project is het niet meer de vraag óf het kan, maar wánneer het de komende jaren gaat gebeuren. Ruim een jaar nadat de Britse sport- en bewegingswetenschapper Yannis Pitsiladis en de Nederlandse atletenmanager Jos Hermens de koppen bij elkaar staken voor het prestigieuze initiatief, wierp het project zijn eerste vruchten af. Want de Ethiopische atleet Kenenisa Bekele, wiens loopbaan al een tijdje in het slop was, liep op 25 september jongstleden een onverwachte toptijd op de Berlijnse marathon. Nadat hij net na de Brandenburger Tor de finishlijn gepasseerd had, stond er 2.03.03 op de klok: slechts 6 seconden boven het wereldrecord van de Keniaan Dennis Kimetto en een verbetering van Bekele’s eigen persoonlijk record met twee minuten.

Lees verder op Reporters Online

 

“Ik blijf toch die jongen met dat aparte onderbeen”

Annemiek van Vleuten, Steven Kruiswijk, Sjinkie Knegt: ze kwamen afgelopen jaar hard ten val tijdens hun sport. Maar ze zijn inmiddels weer opgekrabbeld en gaan verder met hun sportcarrière. Soms is een val echter zo heftig dat dat niet lukt. Het overkwam Martin van de Pol eind oktober 2014 tijdens een schaatsmarathon in Thialf. Twee jaar later blikt de nu 25-jarige terug op zijn val. En kijkt hij vooruit: Van de Pol heeft zijn zinnen gezet op een carrière in het paracycling.

“Hé, ik leef nog. Dat was serieus mijn eerste gedachte toen ik wakker werd na de operatie.” Martin van de Pol roert in de cappuccino die voor hem op tafel staat. Het is een rustige dinsdagavond in fietscafé de Proloog in Amerongen, het dorp waar van de Pol geboren en getogen is. Oude wielerfietsen en dito shirts doen aan vervlogen wielertijden denken. Naast de bar hangt een ingelijst rugnummer 13, op zijn kop.

Lees verder op Reporters Online

Jongeren op gezond gewicht

Sinds 1 augustus 2014 is de Utrechtse Heuvelrug een zogeheten JOGG gemeente, waarbij JOGG staat voor Jongeren op Gezond Gewicht. Wat behelst het project en is onze jeugd al op gezond gewicht? Ik schreef erover in de Stichtse Courant.

De nota ‘Vitale Dorpen’ van de Utrechtse Heuvelrug windt er geen doekjes om. Een daling van het percentage kinderen en jongeren van 0 tot 19 jaar met overgewicht van 14 naar 12 procent, zo staat er in grote letters bovenaan de lijst van doelstellingen voor de jaren 2014-2017. Wilco Willemse schudt zijn hoofd als hem gevraagd wordt of dat doel gehaald gaat worden. “Ik heb meteen tegen de gemeente gezegd dat dit niet realistisch is. Een afname van twee procent zonder de ontwikkeling van overgewicht in de afgelopen jaren te kennen, dat zijn loze woorden”, licht hij toe.

Willemse is officieel dé JOGG regisseur van de Utrechtse Heuvelrug maar hij blijkt niet onverdeeld gelukkig met deze titel, vertelt hij in de vergaderkamer van de Doornse Kampwegkerk. “Jongeren op Gezond Gewicht. Eerlijk gezegd gebruik ik de naam amper, ik vind hem ook slecht gekozen. Alsof het alleen draait om het gewicht van het kind en alsof daar maar twee opties in zijn: een gezond gewicht of een ongezond gewicht. Dat is veel te zwart-wit gedacht”, legt hij uit.

Lees verder in de Stichtse Courant

Benieuwd naar de cijfers van uw school? U vindt ze hier: overzicht-overgewicht-bij-jongeren-in-de-gemeente-utrechtse-heuvelrug-juli-2015

Kunstgras: zorg of zegen?

img_0088

De bal rolt anders, je krijgt er blessures van en nu weer die korrels. In de voetballerij geeft kunstgras een hoop gedoe. Maar hockeyers hoor je er niet over. Hoe ervaren FC Driebergen en Shinty hun kunstgras? 

‘Mister FC Driebergen’ Hans van Vugt staat op veld 4 –eentje met natuurgras- wanneer ik hem bel. “Ik wilde net de lijnen gaan kalken”, licht hij toe. Hij noemt zichzelf een ouderwetse grasvreter en is blij dat er naast de huidige drie kunstgrasvelden ook nog echt gras op de club ligt. Maar ook van Vugt moet met zijn tijd mee. “De jeugd weet niet beter, over tien jaar zul je de discussie over kunstgras niet meer horen.”

Lees verder in de Stichtse Courant 

 

Strijd tegen de elementen

img_3629

Komend weekend vormt camping Het Grote Bos het decor voor de ‘Hang-on run’ met in totaal 2500 deelnemers. Driebergenaren Bart Postma en Maarten Heerkens zijn de gedoodverfde podiumkandidaten bij de jongens 13-14 jaar. Ik zocht ze op voor een achtergrondverhaal in de Stichtse Courant.

“Meestal zijn wij al aan het douchen als de rest nog moet binnenkomen”, vertelt Bart Postma. Ondanks zijn brede glimlach en uitdagende pretoogjes lijkt hij het nog te menen ook. Wanneer aanstaande zaterdag om 9.54 uur precies het startschot klinkt voor het Nederlands Kampioenschap survivalrun in de jeugd B-categorie, lijkt het een uitgemaakte zaak welke twee jongens er ruim een half uur later als eersten de finishlijn zullen passeren. De 14-jarige Postma en zijn leeftijdsgenoot Maarten Heerkens domineren namelijk al drie jaar het circuit van de survivalruns in hun leeftijd.

Lees verder in de Stichtse Courant

 

Rubberkorrels op kunstgras: geen discussie in Amerika?

kunstgrasSinds Zembla’s uitzending houden de rubberkorrels van gemalen autoband de gemoederen in ons land bezig. De gezondheidsrisico’s blijken onvoldoende onderzocht. Maar hoe zit dit in de Verenigde Staten, de bakermat van het kunstgras? Worden de mogelijke gevaren daar gewoon voor lief genomen? Ik zocht het uit en schreef dit achtergrondverhaal voor Scientias.nl. 

8 oktober 2014. In een exclusive report bericht ‘NBC News Investigations’ over het kunstgras waar zoveel Amerikaanse kinderen op sporten. Aan het begin van de uitzending komt voetbalcoach Amy Griffin in beeld. Ze vertelt dat twee van haar oud-keepers te kampen kregen met non-Hodgkin lymfomen. Griffin vermoedt dat het te maken heeft met de korreltjes van gemalen autobanden die op het kunstgras liggen. Zouden die kankerverwekkend zijn?

Twee jaar na de NBC uitzending alarmeert Zembla de Nederlandse kijkers over de mogelijke gezondheidsrisico’s van het gemalen autobandstrooisel op de kunstgrasvelden in ons land. Het lijstje van Griffin met sporters die kanker kregen blijkt flink uitgebreid. Waar het in de NBC uitzending nog ‘slechts’ om 38 voetballers, waarvan 34 keepers, ging, heeft Griffin het in de Zembla uitzending over een totaal van inmiddels 230 sporters. 183 hiervan zijn voetballers, waarvan 114 keepers.

Lees verder op Scientias.nl

 

“Als het er niet eerlijk aan toe zou gaan, stop ik meteen”

img_2990

Het sportjaar loopt ten einde, tijd voor de sportprijzen! Sporters genoeg op de Utrechtse Heuvelrug, maar in elke categorie kan er maar één winnen. Hoe doe je dat? 

“Als ik het veld op stap dan vind ik de waardering van mijn teamgenoten belangrijker dan dat ik me in de kijker speel voor een sportprijs. Eerlijk gezegd ben ik ook helemaal niet bezig met de nominatie, ik weet eigenlijk niet eens of ik al ben voorgedragen.” De sportprijzen van de Utrechtse Heuvelrug laten Barbara Brouwer schijnbaar onverschillig. Maar ook in 2016 zal de profkolfbalster waarschijnlijk hoge ogen gooien naar de prijs van ‘sportvrouw van het jaar’.

De 23-jarige Brouwer is namelijk grootverdiener als het om de sportprijzen gaat. Vanaf de eerste editie van het sportgala in 2008 werd de huidige inwoonster van Driebergen bijna alle keren genomineerd en ging Brouwer drie keer met de hoogste prijs aan de haal. De eerste keer, in 2009, was dat nog als sporttalent. De andere keren, in 2013 en 2015, werd ze tot sportvrouw van het jaar uitgeroepen. De bijbehorende beloning kon Brouwer wel waarderen. “De laatste keer kreeg ik een geldcheck. Daar ben ik van op vakantie gegaan, was ik ook wel aan toe.”

Lees verder in de Stichtse Courant

 

Het schaatsgevoel van Nino van Dijk

img_3613
De schaatscarrière van Nino van Dijk verloopt naar wens. Afgelopen jaar maakte de 18-jarige Driebergenaar de overstap naar het Regionaal Talentencentrum Midden. Voor een achtergrondverhaal in de Stichtse Courant nam ik een kijkje bij een ochtendtraining op het ijs.   

Een woensdagochtend op de Vechtsebanen in Utrecht. Het is even na achten. In de binnenhal werkt een groepje jeugdige shorttrackers hun ochtendtraining af. Buiten schittert de net gedweilde 400 meter baan uitnodigend in het opkomende herfstzonnetje. Langs de kant hangen grote gekleurde doeken met namen van schaatsers die de roemrijke historie van Nederland als schaatsland weergeven: Jaap Eden, Ard Schenk, Yvonne van Gennip. ‘Sex bomb’ van Tom Jones schalt uit de luidsprekers.

Klokslag kwart over acht schiet een zestal jonge mannen in strakke zwarte schaatspakken het nog maagdelijke ijs op. Onder hen de 18-jarige Driebergenaar Nino van Dijk. Van Dijk heeft er geen moeite meer mee om vroeg op te staan. Het is bijna dagelijkse kost tegenwoordig. Twintig uur per week is de eerstejaars student Economie & Bedrijfskunde aan de universiteit van Amsterdam met zijn sport bezig. Naast de ijstraining horen daar wielrennen, skeeleren én kracht- en sprongtraining bij.

Lees verder Het schaatsgevoel van Nino van Dijk

“Bijna alle Nederlandse kinderen met leukemie fietsen, maar daarmee is fietsen nog niet kankerverwekkend.”

kunstgras

Sinds Zembla’s spraakmakende uitzending van begin oktober liggen de rubberkorrels op de kunstgrasvelden in ons land onder vuur. Het rubbergranulaat van gemalen autoband blijkt allerhande schadelijke stoffen te bevatten. Maar een verband met leukemie en lymfeklierkanker bij kinderen en jongvolwassenen? Kankerdeskundige Rob Pieters acht het niet waarschijnlijk.

“Voor deze vormen van kinderkanker is nog nooit een duidelijk verband met een schadelijke factor gevonden. Bovendien is het aantal kinderen met kanker de afgelopen tien jaar stabiel. Wanneer er écht een belangrijk effect zou zijn van de kunstgraskorrels zouden we dat waarschijnlijk hebben opgepikt.” Rob Pieters weet waarover hij het heeft. De medisch directeur van het Prinses Maxima Centrum voor Kinderoncologie in Utrecht, straks het grootste kinderoncologisch centrum van Europa, zit al sinds 1995 ‘in het vak’. Hij ziet wel vaker alarmerende berichten over potentieel kankerverwekkende stoffen in de media langskomen. “Een paar keer per jaar popt er wel iets op. Nu zijn het de rubbertjes op de velden.”

Lees verder op Reporters Online

 

Van nature gek van tennis

Driebergse Dewi Dijkman staat aan begin van profcarrière in vrouwentennis

img_3527

Het 18-jarige Driebergse tennistalent Dewi Dijkman heeft een succesvolle zomer achter de rug. In juni behaalde ze het havo-diploma waardoor ze zich volledig kon richten op haar tenniscarrière. Vervolgens sleepte ze haar eerste punten op de vrouwenwereldranglijst in de wacht. Binnenkort reist ze af naar Tunesië en Egypte om toernooien te spelen.

“Ik wil het gevoel hebben dat ik er alles aan gedaan heb. Ik ga het proberen want ik weet dat ik mogelijkheden heb. Nu pas gaat het echt beginnen.” Zelfverzekerd spreekt Dewi Dijkman haar woorden uit. De 18-jarige Driebergse is aangeschoven in het clubhuis van Manger Cats, de tennisclub waar het allemaal begon toen ze op haar 5e lid werd. Dertien jaar later staat Dijkman aan het begin van haar profcarrière.

Lees verder Van nature gek van tennis

Hoezo crisis in het jeugdtennis?

Record aantal deelnemers aan 5e Driebergen Open Jeugdtoernooi

img_0276-2

De tennisclubs op de Utrechtse Heuvelrug kampen de laatste jaren met een sterk teruglopend aantal jeugdleden. Het Driebergen Open Jeugdtoernooi lijkt echter geen enkele last te hebben van het tanende enthousiasme van de jeugd voor tennis en kende dit jaar zelfs een record aantal deelnemers. Wat is het geheim?

“Plok.” ‘Toernooidirecteur’ Rosemarie Wielinga klapt haar laptop dicht. Met een grote glimlach zit ze achter de grote wedstrijdtafel in het clubhuis van Manger Cats in Driebergen. Op de tafel: blikken tennisballen en bananen, beide in forse aantallen. Zojuist hebben Wielinga en haar collega’s het 5e Driebergen Open Jeugdtoernooi afgesloten met de prijsuitreiking. Wielinga heeft genoeg reden om tevreden te zijn. Want een succesvol tennistoernooi voor de jeugd organiseren, dat is de laatste jaren geen vanzelfsprekendheid meer. “Drie jaar geleden hebben een aantal clubs in de regio hun herfsttoernooi zelfs moeten opdoeken vanwege een gebrek aan inschrijvingen”, vertelt ze.

Lees verder in de Stichtse Courant

 

Jeugdvoetbal op de schop

“De vingers van de jeugd zijn tegenwoordig behendiger dan de voeten”

img_0469

Het Nederlandse voetbal zit in een forse dip. Om de ontwikkeling van de voetballende jeugd te verbeteren gaat de KNVB drastische maatregelen nemen. Zijn de voetbalclubs op de Utrechtse Heuvelrug hier wel klaar voor? Correspondent Jurgen van Teeffelen nam een kijkje bij FC Driebergen en SVMM.

Een vroege zaterdagochtend op sportpark de Woerd in Driebergen. Voor de ingang van de kantine van de plaatselijke FC staart een jonge moeder vertwijfeld naar het bord met het wedstrijdprogramma voor die dag. Ze ziet teams met afkortingen als JO9-5 en MO11-1 op het bord staan maar die van haar zoontje kan ze niet vinden. “Kevin zit toch in de F6, waar spelen die dan?”, mompelt ze.

Lees verder in de Stichtse Courant

 

Vallende mountainbikers op de Utrechtse Heuvelrug

“Meestal is alleen het ego geknakt, soms is het helaas ernstig.”

img_3499

De bossen van de Utrechtse Heuvelrug zijn een walhalla voor mountainbikers. Vier van de mountainbike routes in het gebied behoren tot de top 10 van meest populaire routes in ons land en meer dan twintigduizend mensen hebben inmiddels een vignet gekocht om er te mogen fietsen. Valpartijen lijken bij de sport te horen. Hoe gevaarlijk is het?

De paaltjes met het groene mountainbike symbool leiden me rechtsaf het bos in. Ik volg de ‘Boswachterij Amerongseberg’ route. Het smalle pad slingert zich glooiend tussen de bomen door. De herfst is begonnen, op de grond zie ik oranjebruine bladeren en de stekelige groene jasjes van gevallen kastanjes liggen. Ik rem voor een scherpe bocht naar links, ontwijk een grote boomwortel  en hou net een halve meter afstand van een dikke boom pal naast het pad. Een stuurfout is hier zo gemaakt. 

Lees verder Vallende mountainbikers op de Utrechtse Heuvelrug

Leidt voetballen op kunstgras echt tot meer blessures?

ball-1368282_1920Het televisieprogramma Radar heropende afgelopen maandagavond de discussie over de gevaren van voetballen op kunstgras. Kunstgras leidt tot meer blessures, dat was de ernstige boodschap die het televisieprogramma de kijker meegaf. Een boodschap die om de zoveel tijd weer in de media opduikt maar vooralsnog lijkt te berusten op een hardnekkig misverstand. 

Anderhalf jaar geleden laaide dezelfde discussie op toen een aantal profclubs van het kunstgras in de eredivisie af wilden. Eerder dat jaar was er protest van een groep profvoetbalsters op de keus van de wereldvoetbalbond FIFA om het WK voor vrouwen in Canada op kunstgras te spelen. Voor een achtergrondverhaal dook ik destijds in de wetenschappelijke studies die gedaan waren en daaruit bleek dat voetballers op het kunstgras dat tegenwoordig op de voetbalvelden ligt, niet méér blessures oplopen dan op natuurgras.

Lees verder Leidt voetballen op kunstgras echt tot meer blessures?

Hoe scoort onze jeugd in het eerste Nederlandse Beweegrapport?

figures-1384865_1280Vandaag wordt in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht de eerste Nederlandse Physical Activity Report Card For Children & Youth uitgebracht. Dit ‘schoolrapport’ geeft de landelijke prestaties van het beweeg- en zitgedrag van de jeugd weer. Ik mocht het rapport alvast inkijken en sprak met de schrijver ervan, inspanningsfysioloog Tim Takken.

‘Nederlanders zitten veel, jongeren het meest’, ‘Nederlandse jongeren zijn kampioen zitten’, ‘Jongeren zitten te veel’. Dit zijn de eerste hits die je krijgt wanneer je op Google de zoekterm ‘zitten jeugd’ intikt. Afgaand op de media is de jeugd van tegenwoordig nog maar moeilijk in beweging te krijgen. Cijfers worden echter amper genoemd.  Hoe staat het nu met de beweegarmoede onder de jongeren en hoe is dat in vergelijking met andere landen?

Lees verder op Scientias

 

Clavicula

Jérémy-Günther-Heinz Jähnick / Herve - Flèche ardennaise, 22 juin 2014 (F11) / Wikimedia Commons, via Wikimedia Commons
(By Jérémy Günther-Heinz Jähnick / Herve – Flèche ardennaise, via Wikimedia Commons)

Ik heb mijn sleutelbeen gebroken bij een onfortuinlijke val van mijn fiets. Het Zwitserse ‘supertalent’ Stefan Küng overkwam een paar uur eerder hetzelfde. Ik schreef deze blog.

Stefan Küng en ik: we zijn er dit jaar in Frankrijk allebei niet bij. We hebben ons sleutelbeen gebroken. 22 juni jongstleden was onze grote pechdag. Stefan viel in de eerste kilometers van het Zwitsers kampioenschap tijdrijden in de buurt van Martigny, ik in de eerste kilometers van de mountainbike route Zeist-Austerlitz.

Een fotograferende toeschouwer die de snelheid van de naderende coureur verkeerd inschatte? Een hond die nietsvermoedend overstak? Nee, zij waren niet de veroorzaker van mijn onfortuinlijke val. Het was een boomstronk die net te hoog boven de grond uitstak en ervoor zorgde dat het voorwiel van mijn fiets er niet óver maar tégenaan knalde.

Lees verder op HetisKoers

 

Epo effecten in profwielrenners: louter suggestie?

Naar aanleiding van de mediahype rondom de wetenschappelijke studie naar de effecten van epo in ‘goed getrainde’ wielrenners, zocht ik uit hoe de wetenschap aankijkt tegen de mogelijke meerwaarde van epo in profwielrenners en wat de experts vinden van de studie. Genoeg stof voor een achtergrondverhaal.

(Bron: Wikipedia, Creative Commons)
(erytropoëtine, via Wikimedia Commons)

Een opmerkelijk wetenschappelijk experiment werd afgelopen week uitgebreid door de media opgepikt. Onderzoekers in Leiden onderzochten het effect van acht weken erytropoëtine (epo) doping op de fietsprestatie. De eerste bevinding: de groep epo-gedrogeerden reed niet sneller de Mont Ventoux op dan de controle groep die een nepmiddel kreeg. Een schokkend resultaat voor veel mensen. Maar de kenners plaatsen vraagtekens bij het experiment.

Lees verder op Scientias