Tagarchief: de oudere atleet

2017: een bijzonder jaar voor Rob Barel

Twee maal wereldkampioen en opgenomen in de Hall of Fame. Triatleet Rob Barel heeft alle reden om 2017 een geslaagd jaar te noemen. Uitgebreid terugblikken op zijn successen doet hij amper (“je wordt minder nostalgisch als je ouder wordt”) maar voor de Utrechtse Sportkrant maakt Barel graag een uitzondering.

Vanuit zijn keukenraam ziet Rob Barel dat de mist over de weilanden aan de rand van Overberg bijna is opgetrokken. Terwijl de winterochtend loom op gang komt heeft Barel er al een zwemtraining van vier kilometer op zitten. 160 baantjes in zwembad ‘De Vallei’ in Veenendaal dus, maar Barel heeft ze niet hoeven te tellen. “Ik volg een programmaatje dat ik heb opgesteld. Met veel variatie erin: verschillende slagen, af en toe een stukje interval om het uitdagend te houden.”

Barel neemt een slok van de vers gezette koffie. Hij is aan de bruine keukentafel gaan zitten, erop staat een trofee in de vorm van een miniaturen mountainbiker. Gewonnen in Oman, waar hij ooit nog anderhalf jaar bondscoach was. Aan de muur hangen tientallen medailles; op een bijzettafeltje herinnert een grote blauwe-witte vaas aan een gewonnen Europees kampioenschap in het Duitse Immenstadt in 1985. Het is maar een deel van de complete collectie die de net 60-jarige triatleet in zijn lange carrière vergaard heeft. “Ik kan het niet allemaal kwijt, heb ook al wat weggegooid”, bekent Barel. Hij is er de persoon niet naar om uitgebreid stil te staan bij zijn successen. “Je wordt minder nostalgisch als je ouder wordt”, is zijn verklaring.

Lees verder in de Utrechtse Sportkrant

Tiende keer Hawaii voor Rob Barel

Rob Barel deed 14 oktober voor de tiende keer aan de Iron Man triatlon op Hawaii mee. Hij volbracht hem binnen de 10 uur en werd wereldkampioen in zijn leeftijdsklasse. Ik schreef erover in de Stichtse Courant. 

‘Het is een prachtige omgeving, die tijdens de wedstrijd langzaam verandert van de hemel in de hel. Hawaii is uitdagend, ontzagwekkend en afschrikwekkend.’ Zo karakteriseerde Rob Barel vier jaar geleden in de Volkskrant de ‘Ironman’ triatlon op de Amerikaanse archipel. Geen wonder dus dat Barels laatste Hawaii avontuur van 2003 dateerde. Tot twee weken terug. Toen volbracht de 59-jarige inwoner van Overberg tóch nog een keer de beroemdste triatlon in de wereld. Het was zijn tiende deelname.

Lees verder in de Stichtse Courant

Op extreme hoogten

Mount Everest, K2, Gasherbrum 2. Bergbeklimmer Hans van der Meulen heeft de hoogste toppen van de wereld gezien. Heel trots is de inwoner van Maarsbergen daar niet op. “Ik heb toevallig het goede genenpakket.” Ik interviewde van der Meulen voor de Stichtse Courant.

Een standaard kantoorbaan staat er niet op. Hans van der Meulen heeft een uitgeprint cv op de keukentafel in zijn huis in Maarsbergen neergelegd. Geboren: 1953 in Emmen. Burgerlijke staat: ongehuwd. Na een verblijf van vijftien jaar in de Franse Alpen streek Van der Meulen in 1998 neer op de Utrechtse Heuvelrug. Puur toeval want eigenlijk wilde hij een camping in Overijssel beginnen. In Maarsbergen kon Van der Meulen echter aan de slag bij een pas aangekocht bedrijf in instant voeding voor buitensporters. En daar had de fervent liefhebber van ‘the outdoors’ ook wel wat mee.

Lees verder in de Stichtse Courant

Zuinig op zijn lichaam

10 kilometer in 36 minuten en een beetje: voor menig 60-jarige een serieuze uitdaging om dit op de fiets te halen, maar Doornaar Aart Stigter doet het gewoon nog hardlopend. Hoe houdt hij het zo lang vol? Lees hier het artikel dat ik schreef voor de Stichtse Courant.

Het lichaam goed onderhouden, een regelmatig leven leiden, op tijd je rust nemen, gedisciplineerd trainen, je niet inlaten met randzaken, efficiënt met je tijd omgaan…deze verklaringen komen voorbij wanneer Aart Stigter gevraagd wordt naar het geheim van zijn lange loopcarrière. Het is duidelijk dat de nog altijd opzienbarende hardloopprestaties de 60-jarige inwoner van Doorn niet zomaar komen aanwaaien. Niet voor niks is er een gigantisch contrast tussen de boeken van Thomas Dekker en Stigter, die beiden vorig jaar rond dezelfde periode uitkwamen. In ‘Hardlopen, mijn leven’ derhalve geen smeuïge verhalen over dopingmisbruik of seksuele escapades, maar wel mooie mijmeringen en anekdotes van Stigter over zijn hardloopcarrière.

Lees verder in de Stichtse Courant