Tagarchief: Stichtse Courant

Traint de jeugd niet te veel?

Waar kinderen vroeger gewoonlijk één keer per week trainden bij de sportclub waar ze lid van waren, ligt de norm tegenwoordig op twee of zelfs drie keer in de week. Een gezonde ontwikkeling? De meningen zijn verdeeld. Ik schreef erover in de Stichtse Courant.  

Team 2 van FC Driebergen Jongens onder 8 kreeg het laatst zwaar voor de kiezen. Op Sportpark Voordorp in Utrecht werd het team volledig van de mat getikt door de Jongens onder 8 van Hercules. Na afloop rende de 6-jarige Max Reurink van FC Driebergen dan ook bedremmeld naar zijn vader toe. Die troostte hem en zei: “Geeft niks Max. Ik hoor net dat de jongens van Hercules drie keer in de week trainen, dan is het niet zo gek dat ze beter zijn.” Vol ongeloof schudde hij zijn hoofd toen hij het zijn zoon vertelde.

Met nog meer ongeloof werd oud-hockeyinternational Rob Reckers geconfronteerd toen een ‘meisje van een paar turven hoog’ hem vertelde dat ze ‘al vijf keer in de week trainde en dus ook in het Nederlands elftal zou komen’. Reckers schreef over het incident een column op hockey.nl met de veelzeggende titel: ‘Kids die vijf keer trainen. Doe ff normaal.’ Volgens Reckers verliezen sommige hockeyclubs momenteel alle redelijkheid uit het oog. Zijn suggestie: ‘Laat kinderen gewoon twee keer per week trainen. En als ze vaker willen, kunnen ze lekker in het park of op de stoep een balletje slaan. Niet omdat het moet, maar omdat het leuk is.’

Lees verder in de Stichtse Courant

Man/vrouw gelijkheid in de sport?

In Nederland staan vrouwen nog steeds op achterstand in de sport, vooral als het om coachen en besturen gaat. Hoe zit dit eigenlijk bij korfbal, dé gemengde sport bij uitstek? Voor de Stichtse Courant interviewde ik drie dames van Dalto.

De verslaggever is koud binnen of hij wordt al op zijn plaats gezet. “Wat ik écht raar vind is dat men in de media Mariska Veldheer nog altijd als de assistent van Adriaan van Dijk bij Dalto 1 neerzet. Hoewel Adriaan formeel de eindverantwoordelijkheid draagt, zijn Mariska en hij écht gelijkwaardig.” Aan het woord is Dalto-bestuurslid Marion Bosga. Ook korfbalinternational Barbara Brouwer en Technische Commissie lid Marijke Schaafsma zijn aangeschoven in het restaurant van Health Center Hoenderdaal. Naast hen aan de muur staat op het grote tv scherm de Champions League wedstrijd tussen Feyenoord en Lazio op; de dames hebben er geen oog voor.

Lees verder in de Stichtse Courant

Groen sporten

Sporten in de natuur is extra gezond. Aan groen geen gebrek in de Utrechtse Heuvelrug, maar hoe bevorder je sport in de natuur zonder dat die daar onder te lijden heeft? Stichting Green Race denkt het antwoord te hebben. Ik schreef erover in de Stichtse Courant.

Dat bewegen gezond is, is geen verrassing. En dat een wandeling in de natuur goed doet, is dat ook niet. Maar dat de natuur het gezonde effect van sporten ook nog eens kan versterken, dat is een opvatting die sinds kort door wetenschappelijk onderzoek bevestigd wordt. Een uurtje bewegen in het groen levert meer op dan een uurtje in de sportschool, zogezegd. De sporter voelt zich beter en hij kan meer aan: het lijkt minder moeite te kosten om te bewegen in een bos, heideveld of duingebied.

“In het geval van sporten en natuur maakt één plus één drie”, beaamt Doornaar Marco Glastra. Hij is een van de initiatiefnemers van de Stichting Green Race die dit jaar gestalte kreeg. Het doel: meer mensen op een actieve manier van de natuur in de regio laten genieten. Het middel: sportieve evenementen organiseren en ondersteunen. Eerder deze maand was dat de Devil’s Trail waar vanuit het Doornse Gat zo’n duizend hardlopers de bospaden van de Heuvelrug op werden gestuurd. Afgelopen zondag verkenden tijdens de eerste Green Race oriënteringsloop 120 mensen met kaart en kompas de Soester Duinen.

Lees verder Groen sporten

Tennis in de genen?

V.l.n.r. Freek, Tine en Ben van Donselaar

Goed voorbeeld doet goed volgen. Het lijkt in ieder geval vaak te gelden voor de tennissport, waar veel op hoog niveau tennissende broers en zussen te vinden zijn. En waar ouders regelmatig hun tennistalent lijken door te geven aan hun kroost. Voor de Stichtse Courant ging ik in gesprek met twee Driebergse tennisgezinnen.

In het Tenniscenter Heuvelrug in Doorn is de vermeende crisis in het Nederlandse tennis vanmiddag ver weg. Op baan 1 staat een talentje in opperste concentratie haar service te trainen; op de baan ernaast vuurt oud-Davis Cup coach Tjerk Bogtstra in hoog tempo ballen op een van zijn andere pupillen af. De 14-jarige Freek en twee jaar jongere Ben van Donselaar zijn hier al een paar jaar kind aan huis. Freek is nummer 2 van Nederland in zijn leeftijd, Ben bevindt zich in de top 30.

Hun passie voor tennis hebben ze niet van een vreemde: moeder Tine behoorde in haar jeugd ook tot de top van Nederland en bracht later als tennistrainster vele uren op de baan door. Maar dat zij haar jongens heeft aangestoken, vindt ze twijfelachtig. “Hun oudere zussen hebben daar veel meer invloed op gehad. Die speelden fanatiek op Manger Cats waardoor het logisch was dat Freek, en later ook Ben, daar op hun vierde al hun eerste ballen sloegen.”

Lees verder Tennis in de genen?

Survivalgroep Hang-On in actie op WK

Met acht atleten deed survivalgroep Hang-On mee aan het WK obstacle course racing in Canada. Voor een verhaal in de Stichtse Courant blikte ik met coach Erik de Heer terug.  

“Op sommige stukken waren de hellingen zo glad, daar moesten de deelnemers hun vingers als priemen gebruiken om omhoog te komen. Af en toe zag ik een hulpeloze blik bij één van mijn atleten maar ze hebben het allemaal erg goed gedaan.” Met zichtbare trots vertelt Hang-On trainer Erik de Heer over de avonturen van zijn team in Canada. Daar vond voor de tweede keer op rij in het Blue Mountains skiresort in Ontario het wereldkampioenschap OCR (obstacle course racing) plaats. Acht Hang-on leden hadden zich weten te kwalificeren, een recordaantal.

Lees verder in de Stichtse Courant

Tiende keer Hawaii voor Rob Barel

Rob Barel deed 14 oktober voor de tiende keer aan de Iron Man triatlon op Hawaii mee. Hij volbracht hem binnen de 10 uur en werd wereldkampioen in zijn leeftijdsklasse. Ik schreef erover in de Stichtse Courant. 

‘Het is een prachtige omgeving, die tijdens de wedstrijd langzaam verandert van de hemel in de hel. Hawaii is uitdagend, ontzagwekkend en afschrikwekkend.’ Zo karakteriseerde Rob Barel vier jaar geleden in de Volkskrant de ‘Ironman’ triatlon op de Amerikaanse archipel. Geen wonder dus dat Barels laatste Hawaii avontuur van 2003 dateerde. Tot twee weken terug. Toen volbracht de 59-jarige inwoner van Overberg tóch nog een keer de beroemdste triatlon in de wereld. Het was zijn tiende deelname.

Lees verder in de Stichtse Courant

Rennen met blind vertrouwen

Sporten voor het goede doel wint steeds meer aan populariteit in ons land. Zaterdag 7 oktober vond bij Bartiméus in Doorn The Blind Run plaats. Ik rende mee, als ‘blinde’. Voor de Stichtse Courant schreef ik het volgende verhaal.

Zelfs in afwezigheid van Johan Derksen kan Wilfred Genee het vanochtend niet laten om zijn Voetbal Inside collega even te stangen. “Volgend jaar neem ik Derksen mee, dan mag hij de blinddoek om en stuur ik hem op een boom af.” Genee staat op een klein podium in de historische moestuin van het Bartiméus terrein tussen Driebergen en Doorn. De ongeveer 65 duo’s die in afwachting zijn van de start van The Blind Run kunnen er wel om lachen. De sfeer is ontspannen, het is duidelijk dat het hier niet om een wedstrijd of de eerste prijs gaat. Er wordt gelopen voor het goede doel: vandaag is dat voor kinderen die blind of slechtziend zijn.

In navolging van de Verenigde Staten maakt de collectebus in ons land steeds vaker plaats voor een sportief evenement. Door te wandelen, te fietsen, te hardlopen of te zwemmen halen duizenden Nederlanders jaarlijks miljoenen op voor een goed doel. Er gaat geen weekend voorbij of er is ergens in ons land wel een sponsorloop of -fietstocht. Op de dag van The Blind Run vindt bijvoorbeeld ook de 11 strandentocht plaats: lopen tussen Bloemendaal en Hoek van Holland voor de Hartstichting.

Lees verder in de Stichtse Courant

Van de gebaande paden af

Cees Keur Fotografie

Komende zondag vormt de natuur van de Utrechtse Heuvelrug het decor voor de vierde Devil’s Trail. Bijna alle afstanden zijn volgeboekt. Wat maakt trailrunning zo aantrekkelijk en wat kunnen de deelnemers zondag verwachten? Voor de Stichtse Courant schreef ik deze vooruitblik. 

Survivalrun, mudrun, colorrun, obstaclerun, skyrun, trailrun: wie van hardlopen houdt, heeft tegenwoordig een ruime keus. “Er is een personalisering van het hardlopen gaande”, vertelt Joost Doelman, eigenaar van organisatiebureau Bweeg! in Amerongen. “Een jongere wil niet zomaar 10 kilometer hardlopen, dat is al gauw te saai. Daar speelt de markt handig op in door allerhande beleving aan een evenement toe te voegen. Voor elke loper wat wils.”

Doelman is organisator van de Devil’s Trail die zondag voor de vierde keer plaatsvindt. Vanaf de start bij het Doornse Gat gaan zo’n duizend deelnemers de fraaie natuur van de Heuvelrug rennend verkennen. Trailrunning dus: lange afstand hardlopen over voornamelijk onverharde paden in een natuurlijke en bij voorkeur heuvelachtige omgeving. Hierin verschilt deze tak van sport van de al langer bekende veldloop die het liefst over vlak terrein en niet verder dan 12 kilometer gaat. Maar het belangrijkste verschil volgens Doelman: een trailrun is géén wedstrijd. “Het is een lekker dagje uit in de natuur. Het klassement is minder relevant.”

Lees verder Van de gebaande paden af

Klaar voor het nieuwe sportseizoen

Ze dromen allemaal van een glorieuze sportcarrière. De een als proftennisster, de ander als deelnemer aan de Olympische Spelen, en een derde als wereldkampioen survivalrun. Hoe gaat het met de vijf sporttalenten uit de Utrechtse Heuvelrug die ik het afgelopen jaar interviewde? Waar staan ze inmiddels en wat zijn hun verwachtingen voor het nieuwe seizoen? Deze ‘tussentijdse evaluatie’ schreef ik in De Stichtse Courant.

Lees verder Klaar voor het nieuwe sportseizoen

Knallen op de N225

Afgelopen weekend vormde de Utrechtse Heuvelrug het strijdtoneel van de 61e Ronde van Midden-Nederland. Met in het peloton de Amerongers Olaf Oussoren en Martin van de Pol. Voor een reportage in de Stichtse Courant reed ik tijdens de ploegentijdrit met ze mee. In een volgauto welteverstaan.

Na tien minuten treuzelen op het podium klinkt dan eindelijk om drie uur precies het verlossende woord van de starter. De acht renners van de Volharding mogen vertrekken. In een mum van tijd formeert een blauw-wit-rood treintje zich op de Leersumsestraatweg. Vooraan fietst Olaf Oussoren. De inwoner van Amerongen heeft als taak om zijn team op gang te brengen zonder te hard van stapel te gaan. Want te snel starten, dat is bij een rit tegen de klok de valkuil van menig renner, weet hij. Goed doseren, dat is de crux.

Lees verder Knallen op de N225

Meidenvoetbal in de lift

16 juli aanstaande begint het EK voetbal voor vrouwen in ons land. Staat het meidenvoetbal op de Utrechtse Heuvelrug eigenlijk al op de kaart? Voor de Stichtse Courant maakte ik een rondje langs de clubs.

“Vrouwen 1 en 2 stonden laatst met jaloezie te kijken. Er was een clinic op de verenging, alleen voor de meisjes! In hun tijd was zoiets er écht alleen voor de jongens. Ook voor het pupillenweekend geldt dit: vroeger deed daar sporadisch een meisje aan mee, dit jaar hadden we een groep van twaalf meiden.” Aan het woord is Peter Noomen, een van de trekkers van het meidenvoetbal op FC Driebergen. Voetbal dus, de grootste damessport wereldwijd. Beoefend door bijna 30 miljoen vrouwen en meisjes. Ook op de Nederlandse voetbalvelden timmeren de dames hard aan de weg. Pas in 1971 werd vrouwenvoetbal officieel erkend door de KNVB maar inmiddels kent de voetbalbond méér dan 150 duizend vrouwelijke leden, een vergelijkbaar aantal als bij de hockeybond.

Lees verder in de Stichtse Courant

“Eerst mijn linkerschoen, dan pas mijn rechter”

De voetballer die een kruisje slaat voordat hij de penalty neemt. De tennisser die de bal precies zeven keer op de grond stuitert voordat hij serveert. Geloofsuitingen en vaste rituelen zijn alom aanwezig op de sportvelden. Hoe zit dat bij de sporters op de Utrechtse Heuvelrug? Voor de Stichtse Courant vroeg ik het vijf van hen.

Foto: Barbara Brouwer

Barbara Brouwer, korfbal international

“Ik ben christelijk opgevoed maar ben er tegenwoordig niet echt meer mee bezig. Wanneer ik bij mijn opa en oma eet, vind ik het heel normaal dat we voor het eten bidden. Daar heb ik dan ook alle respect voor. Het geloof heeft absoluut geen impact op het uitoefenen van mijn sport. Als iets niet lukt, dan gooi ik er wel eens een vloek uit. Niet netjes, maar in het heetst van de strijd gebeurt het soms. Vroeger spraken mijn ouders me daar op aan, nu ik ouder ben is dat minder.

Rituelen? Ja, ik heb eigenlijk altijd hetzelfde aan tijdens een wedstrijd. Niet alleen het gebruikelijke shirt en rokje, maar ook mijn sokken, ondergoed, schoenen en het elastiekje in mijn haar. Die kan ik aan het eind van het seizoen meestal wel weg doen, ja. Het is gekomen toen ik op een gegeven moment erover nadacht wat ik aanhad toen ik goed speelde. Omdat dat ‘geluk’ bracht, heb ik die kleren vervolgens een heel seizoen aangetrokken.

Bij het omkleden doe ik ook altijd eerst mijn linker-brace, sok en schoen aan en begin daarna pas met mijn rechtervoet. En voor de wedstrijd moet ik ook altijd een banaan gegeten hebben. Of die banaan heilig voor me is? Eh, nee. Soms is er geen banaan maar dan heb ik vaak nog wel een ander fruitstuk dat ik kan eten. Werkt ook prima heb ik gemerkt.”

Lees verder “Eerst mijn linkerschoen, dan pas mijn rechter”

“Schrijf maar over de eerste helft”

In april speelde het G-team van FC Driebergen zijn laatste thuiswedstrijd van het seizoen. Tegen naaste concurrent Delta Sports. Namens de Stichtse Courant nam ik een kijkje.

Het ziet er heel officieel uit. Twee teams staan in een lange rij rond de middenlijn van veld 2A. Aan de ene kant acht mannen plus één vrouw van de thuisploeg FC Driebergen, aan de andere kant acht mannen plus één vrouw van de gasten uit Houten. Tussen hen in scheidsrechter Paul Kooiman. Het is nog vroeg, twintig minuten voor negen om precies te zijn. De gezichten van de spelers staan vrolijk. Van wedstrijdspanning is maar weinig te merken. Terwijl het vandaag wel om de tweede plaats op de ranglijst gaat. Daar staat Delta nu, maar alleen vanwege een beter doelsaldo dan Driebergen.

Lees verder in de Stichtse Courant

 

En weer geen Elfstedentocht

Het was in de winter van de laatste Elfstedentocht in 1997 dat Peter van de Pol voor het eerst schaatsen onder bond. Dit jaar eindigde de marathonschaatser als negende bij de alternatieve versie van de tocht in Oostenrijk. Hoe lang kan hij nog wachten op de échte Elfstedentocht? Voor de Stichtse Courant sprak ik Van de Pol hierover.

“Door de harde storm was het Siberisch koud. Zo koud dat het vizier van mijn helm bevroor en ik niks meer zag. Vervolgens bevroren ook de glazen van mijn eigen bril. Gelukkig kon ik nog een andere bril krijgen. Zo kon ik de wedstrijd uitrijden, ik finishte als zesde. Heroïsch was het zeker.” Een vergelijking met ‘de hel van 63’ doet zich voor als Peter van de Pol verhaalt over de barre omstandigheden die hij begin dit jaar op het zeeijs in Zweeds Lapland voor zijn kiezen kreeg. De twinkeling in zijn ogen spreekt boekdelen: natuurijs én strijd tegen de elementen, dat is waar een marathonschaatser als Van de Pol voor leeft.

Lees verder En weer geen Elfstedentocht

D-Day voor Dalto

De eerste play-off wedstrijd van Dalto 1 tegen KCC eindigde in een pijnlijke nederlaag voor de Driebergenaren. Winst is daarom het enige dat komende zaterdag telt voor het team van coach Jorrit Bergsma. Hoe bereidt hij zich voor? Voor de Stichtse Courant nam ik een kijkje bij Bergsma thuis.

Maandagochtend 10 uur, een mooie lentedag dient zich aan. We nemen een kijkje in de woonkamer van huize Bergsma in Driebergen. Vader Jorrit zit fris en monter aan de eettafel. Een laptop staat opengeklapt voor hem, beelden van de eerste play-off wedstrijd van ‘zijn’ Dalto tegen KCC uit Capelle van afgelopen zaterdag schieten op het scherm voorbij. Een stukje verderop, midden op de grote bank, zit zijn jongste zoontje Guus ineengedoken met een iPad op zijn schoot. Kleurige poppetjes, begeleid door een opwekkend deuntje, schieten op zijn scherm voorbij. Het is papadag voor Jorrit: zijn vrouw is aan het werk, oudste zoon Jens is naar school.

Lees verder D-Day voor Dalto

Zuinig op zijn lichaam

10 kilometer in 36 minuten en een beetje: voor menig 60-jarige een serieuze uitdaging om dit op de fiets te halen, maar Doornaar Aart Stigter doet het gewoon nog hardlopend. Hoe houdt hij het zo lang vol? Lees hier het artikel dat ik schreef voor de Stichtse Courant.

Het lichaam goed onderhouden, een regelmatig leven leiden, op tijd je rust nemen, gedisciplineerd trainen, je niet inlaten met randzaken, efficiënt met je tijd omgaan…deze verklaringen komen voorbij wanneer Aart Stigter gevraagd wordt naar het geheim van zijn lange loopcarrière. Het is duidelijk dat de nog altijd opzienbarende hardloopprestaties de 60-jarige inwoner van Doorn niet zomaar komen aanwaaien. Niet voor niks is er een gigantisch contrast tussen de boeken van Thomas Dekker en Stigter, die beiden vorig jaar rond dezelfde periode uitkwamen. In ‘Hardlopen, mijn leven’ derhalve geen smeuïge verhalen over dopingmisbruik of seksuele escapades, maar wel mooie mijmeringen en anekdotes van Stigter over zijn hardloopcarrière.

Lees verder in de Stichtse Courant

 

Jongeren op gezond gewicht

Sinds 1 augustus 2014 is de Utrechtse Heuvelrug een zogeheten JOGG gemeente, waarbij JOGG staat voor Jongeren op Gezond Gewicht. Wat behelst het project en is onze jeugd al op gezond gewicht? Ik schreef erover in de Stichtse Courant.

De nota ‘Vitale Dorpen’ van de Utrechtse Heuvelrug windt er geen doekjes om. Een daling van het percentage kinderen en jongeren van 0 tot 19 jaar met overgewicht van 14 naar 12 procent, zo staat er in grote letters bovenaan de lijst van doelstellingen voor de jaren 2014-2017. Wilco Willemse schudt zijn hoofd als hem gevraagd wordt of dat doel gehaald gaat worden. “Ik heb meteen tegen de gemeente gezegd dat dit niet realistisch is. Een afname van twee procent zonder de ontwikkeling van overgewicht in de afgelopen jaren te kennen, dat zijn loze woorden”, licht hij toe.

Willemse is officieel dé JOGG regisseur van de Utrechtse Heuvelrug maar hij blijkt niet onverdeeld gelukkig met deze titel, vertelt hij in de vergaderkamer van de Doornse Kampwegkerk. “Jongeren op Gezond Gewicht. Eerlijk gezegd gebruik ik de naam amper, ik vind hem ook slecht gekozen. Alsof het alleen draait om het gewicht van het kind en alsof daar maar twee opties in zijn: een gezond gewicht of een ongezond gewicht. Dat is veel te zwart-wit gedacht”, legt hij uit.

Lees verder in de Stichtse Courant

Benieuwd naar de cijfers van uw school? U vindt ze hier: overzicht-overgewicht-bij-jongeren-in-de-gemeente-utrechtse-heuvelrug-juli-2015

Kunstgras: zorg of zegen?

img_0088

De bal rolt anders, je krijgt er blessures van en nu weer die korrels. In de voetballerij geeft kunstgras een hoop gedoe. Maar hockeyers hoor je er niet over. Hoe ervaren FC Driebergen en Shinty hun kunstgras? 

‘Mister FC Driebergen’ Hans van Vugt staat op veld 4 –eentje met natuurgras- wanneer ik hem bel. “Ik wilde net de lijnen gaan kalken”, licht hij toe. Hij noemt zichzelf een ouderwetse grasvreter en is blij dat er naast de huidige drie kunstgrasvelden ook nog echt gras op de club ligt. Maar ook van Vugt moet met zijn tijd mee. “De jeugd weet niet beter, over tien jaar zul je de discussie over kunstgras niet meer horen.”

Lees verder in de Stichtse Courant 

 

Strijd tegen de elementen

img_3629

Komend weekend vormt camping Het Grote Bos het decor voor de ‘Hang-on run’ met in totaal 2500 deelnemers. Driebergenaren Bart Postma en Maarten Heerkens zijn de gedoodverfde podiumkandidaten bij de jongens 13-14 jaar. Ik zocht ze op voor een achtergrondverhaal in de Stichtse Courant.

“Meestal zijn wij al aan het douchen als de rest nog moet binnenkomen”, vertelt Bart Postma. Ondanks zijn brede glimlach en uitdagende pretoogjes lijkt hij het nog te menen ook. Wanneer aanstaande zaterdag om 9.54 uur precies het startschot klinkt voor het Nederlands Kampioenschap survivalrun in de jeugd B-categorie, lijkt het een uitgemaakte zaak welke twee jongens er ruim een half uur later als eersten de finishlijn zullen passeren. De 14-jarige Postma en zijn leeftijdsgenoot Maarten Heerkens domineren namelijk al drie jaar het circuit van de survivalruns in hun leeftijd.

Lees verder in de Stichtse Courant

 

“Als het er niet eerlijk aan toe zou gaan, stop ik meteen”

img_2990

Het sportjaar loopt ten einde, tijd voor de sportprijzen! Sporters genoeg op de Utrechtse Heuvelrug, maar in elke categorie kan er maar één winnen. Hoe doe je dat? 

“Als ik het veld op stap dan vind ik de waardering van mijn teamgenoten belangrijker dan dat ik me in de kijker speel voor een sportprijs. Eerlijk gezegd ben ik ook helemaal niet bezig met de nominatie, ik weet eigenlijk niet eens of ik al ben voorgedragen.” De sportprijzen van de Utrechtse Heuvelrug laten Barbara Brouwer schijnbaar onverschillig. Maar ook in 2016 zal de profkolfbalster waarschijnlijk hoge ogen gooien naar de prijs van ‘sportvrouw van het jaar’.

De 23-jarige Brouwer is namelijk grootverdiener als het om de sportprijzen gaat. Vanaf de eerste editie van het sportgala in 2008 werd de huidige inwoonster van Driebergen bijna alle keren genomineerd en ging Brouwer drie keer met de hoogste prijs aan de haal. De eerste keer, in 2009, was dat nog als sporttalent. De andere keren, in 2013 en 2015, werd ze tot sportvrouw van het jaar uitgeroepen. De bijbehorende beloning kon Brouwer wel waarderen. “De laatste keer kreeg ik een geldcheck. Daar ben ik van op vakantie gegaan, was ik ook wel aan toe.”

Lees verder in de Stichtse Courant

 

Het schaatsgevoel van Nino van Dijk

img_3613
De schaatscarrière van Nino van Dijk verloopt naar wens. Afgelopen jaar maakte de 18-jarige Driebergenaar de overstap naar het Regionaal Talentencentrum Midden. Voor een achtergrondverhaal in de Stichtse Courant nam ik een kijkje bij een ochtendtraining op het ijs.   

Een woensdagochtend op de Vechtsebanen in Utrecht. Het is even na achten. In de binnenhal werkt een groepje jeugdige shorttrackers hun ochtendtraining af. Buiten schittert de net gedweilde 400 meter baan uitnodigend in het opkomende herfstzonnetje. Langs de kant hangen grote gekleurde doeken met namen van schaatsers die de roemrijke historie van Nederland als schaatsland weergeven: Jaap Eden, Ard Schenk, Yvonne van Gennip. ‘Sex bomb’ van Tom Jones schalt uit de luidsprekers.

Klokslag kwart over acht schiet een zestal jonge mannen in strakke zwarte schaatspakken het nog maagdelijke ijs op. Onder hen de 18-jarige Driebergenaar Nino van Dijk. Van Dijk heeft er geen moeite meer mee om vroeg op te staan. Het is bijna dagelijkse kost tegenwoordig. Twintig uur per week is de eerstejaars student Economie & Bedrijfskunde aan de universiteit van Amsterdam met zijn sport bezig. Naast de ijstraining horen daar wielrennen, skeeleren én kracht- en sprongtraining bij.

Lees verder Het schaatsgevoel van Nino van Dijk

Van nature gek van tennis

Driebergse Dewi Dijkman staat aan begin van profcarrière in vrouwentennis

img_3527

Het 18-jarige Driebergse tennistalent Dewi Dijkman heeft een succesvolle zomer achter de rug. In juni behaalde ze het havo-diploma waardoor ze zich volledig kon richten op haar tenniscarrière. Vervolgens sleepte ze haar eerste punten op de vrouwenwereldranglijst in de wacht. Binnenkort reist ze af naar Tunesië en Egypte om toernooien te spelen.

“Ik wil het gevoel hebben dat ik er alles aan gedaan heb. Ik ga het proberen want ik weet dat ik mogelijkheden heb. Nu pas gaat het echt beginnen.” Zelfverzekerd spreekt Dewi Dijkman haar woorden uit. De 18-jarige Driebergse is aangeschoven in het clubhuis van Manger Cats, de tennisclub waar het allemaal begon toen ze op haar 5e lid werd. Dertien jaar later staat Dijkman aan het begin van haar profcarrière.

Lees verder Van nature gek van tennis

Hoezo crisis in het jeugdtennis?

Record aantal deelnemers aan 5e Driebergen Open Jeugdtoernooi

img_0276-2

De tennisclubs op de Utrechtse Heuvelrug kampen de laatste jaren met een sterk teruglopend aantal jeugdleden. Het Driebergen Open Jeugdtoernooi lijkt echter geen enkele last te hebben van het tanende enthousiasme van de jeugd voor tennis en kende dit jaar zelfs een record aantal deelnemers. Wat is het geheim?

“Plok.” ‘Toernooidirecteur’ Rosemarie Wielinga klapt haar laptop dicht. Met een grote glimlach zit ze achter de grote wedstrijdtafel in het clubhuis van Manger Cats in Driebergen. Op de tafel: blikken tennisballen en bananen, beide in forse aantallen. Zojuist hebben Wielinga en haar collega’s het 5e Driebergen Open Jeugdtoernooi afgesloten met de prijsuitreiking. Wielinga heeft genoeg reden om tevreden te zijn. Want een succesvol tennistoernooi voor de jeugd organiseren, dat is de laatste jaren geen vanzelfsprekendheid meer. “Drie jaar geleden hebben een aantal clubs in de regio hun herfsttoernooi zelfs moeten opdoeken vanwege een gebrek aan inschrijvingen”, vertelt ze.

Lees verder in de Stichtse Courant

 

Jeugdvoetbal op de schop

“De vingers van de jeugd zijn tegenwoordig behendiger dan de voeten”

img_0469

Het Nederlandse voetbal zit in een forse dip. Om de ontwikkeling van de voetballende jeugd te verbeteren gaat de KNVB drastische maatregelen nemen. Zijn de voetbalclubs op de Utrechtse Heuvelrug hier wel klaar voor? Correspondent Jurgen van Teeffelen nam een kijkje bij FC Driebergen en SVMM.

Een vroege zaterdagochtend op sportpark de Woerd in Driebergen. Voor de ingang van de kantine van de plaatselijke FC staart een jonge moeder vertwijfeld naar het bord met het wedstrijdprogramma voor die dag. Ze ziet teams met afkortingen als JO9-5 en MO11-1 op het bord staan maar die van haar zoontje kan ze niet vinden. “Kevin zit toch in de F6, waar spelen die dan?”, mompelt ze.

Lees verder in de Stichtse Courant

 

Vallende mountainbikers op de Utrechtse Heuvelrug

“Meestal is alleen het ego geknakt, soms is het helaas ernstig.”

img_3499

De bossen van de Utrechtse Heuvelrug zijn een walhalla voor mountainbikers. Vier van de mountainbike routes in het gebied behoren tot de top 10 van meest populaire routes in ons land en meer dan twintigduizend mensen hebben inmiddels een vignet gekocht om er te mogen fietsen. Valpartijen lijken bij de sport te horen. Hoe gevaarlijk is het?

De paaltjes met het groene mountainbike symbool leiden me rechtsaf het bos in. Ik volg de ‘Boswachterij Amerongseberg’ route. Het smalle pad slingert zich glooiend tussen de bomen door. De herfst is begonnen, op de grond zie ik oranjebruine bladeren en de stekelige groene jasjes van gevallen kastanjes liggen. Ik rem voor een scherpe bocht naar links, ontwijk een grote boomwortel  en hou net een halve meter afstand van een dikke boom pal naast het pad. Een stuurfout is hier zo gemaakt. 

Lees verder Vallende mountainbikers op de Utrechtse Heuvelrug