Tagarchief: zuurstofopname

Pieken in twee grote wielerronden

Pieken in twee opeenvolgende wielerronden: Tom Dumoulin en Steven Kruijswijk lieten in 2018 zien dat het prima kan. Wat is het geheim? Naar aanleiding van een bijeenkomst van de Vereniging voor Bewegingswetenschappen schreef ik erover in Sportgericht.

Coppi, Anquetil, Merckx, Hinault, Roche, Indurain, Pantani: slechts zeven renners is het dusver in de historie van het wielrennen gelukt om de dubbel Giro-Tour in eenzelfde jaar te winnen. In 2018 kwam Tom Dumoulin met twee keer een tweede plek heel dichtbij. Het was boven verwachting: de Limburger had nooit eerder twee rondes uitgereden en wilde de Tour vooral fietsen ‘om te leren’. Na de Giro reed de renner echter dusdanig sterk in Frankrijk, dat hij ook na afloop van de Tour zich the best of the rest mocht noemen.

Lees verder Pieken in twee grote wielerronden

Chris Froome wetenschappelijk ontleed

Chris Froome, wat maakt hem de topfavoriet voor de Tour? (Aangepaste foto van youkeys (Tour de France 2016 Stage 21 Paris Champs-Elysées) [CC BY 2.0], via Wikimedia Commons)
Chris Froome is topfavoriet voor de eindzege in de komende Tour. Is de Brit fysiologisch zo uitzonderlijk? Spelen de ovalen voorbladen op zijn fiets, zijn hoge beentempo, de ketonendrank of andere innovatieve ‘trucs’ een rol bij zijn prestaties? Laten we ‘Froomey’ eens langs de wetenschappelijke lat leggen.

De Tour lag al 22 dagen achter hem. En over 5 dagen pas zou de Vuelta van start gaan. Toch moest Chris Froome ook nu weer diep gaan. Zonder een meter vooruit te komen, fietste de Brit zich het snot voor de ogen. Om precies te zijn: hij fietste het snot in het blauwe masker dat over zijn neus en mond was getrokken. Vanuit het masker liepen slangetjes naar een apparaat dat zijn ademhalingsgassen analyseerde. Schuin voor hem stond een computerscherm waarop allerhande grafiekjes en getallen in kekke kleurtjes zijn lichaamstemperatuur, zijn hartslag en andere variabelen weergaven. Froome was bezig met een fietstest in het inspanningslaboratorium van GlaxoSmithKline in west-Londen. Het was midden augustus 2015.

Lees verder op Reporters Online

Waar blijven de vrouwen toch?

Paula Radcliffe, wereldrecordhoudster op de marathon sinds 2003 (By Christian Petersen-Clausen [CC BY-SA 3.0], via Wikimedia Commons)
De magische grens van twee uur op de marathon komt steeds dichter in zicht. Alle pijlen zijn voorlopig gericht op een mannelijke loper die de barrière gaat doorbreken. Dit terwijl in 1992 door Amerikaanse wetenschappers werd voorspeld dat rond de eeuwwisseling vrouwen de mannen zouden hebben ingehaald op deze afstand. Waarom gaat het niet zo snel?

“Vrouwen zullen na 2000 net zo hard gaan lopen als de mannen.” Aldus kopte de NRC op 16 januari 1992. De aanleiding was een gepubliceerde brief van de fysiologen Brian Whipp en Susan Ward van de Universiteit van California in het gezaghebbende wetenschappelijke tijdschrift Nature. De Amerikanen kwamen tot deze conclusie nadat zij de ontwikkeling van ’s werelds beste tijden voor alle loopnummers bij de mannen en de vrouwen eens goed op een rij hadden gezet. Wat bleek: de snelheid van de rapste vrouwen nam dusdanig hard toe in vergelijking met die van de mannen, dat het een kwestie van tijd was tot de vrouwen de mannen voorbij zouden snellen. De marathon was daarbij het eerste aan de beurt: mocht de ontwikkeling van het wereldrecord zich in hetzelfde tempo blijven doorzetten, dan zouden in 1998 de snelste vrouw én de snelste man precies even lang over de 42 kilometer en 195 meter doen. Namelijk 2 uur, 1 minuut en 59 seconden.

Lees verder op Reporters Online

Topsporters: sneller, hoger, sterker…en ouder?

Robert Marchand, de houder van het werelduurrecord op de fiets bij de honderdplussers (Geoffrey Franklin / Walnut Studiolo, CC BY 2.0)

Roger Federer die op zijn 35e de Australian Open wint, Carien Kleibeuker die op haar 38e de Nederlandse concurrentie op de 5 km achter zich schaatst, een Egyptische keeper van 44 in de finale van de Africa Cup: op menig topsporter lijkt bij het verstrijken van de jaren geen sleet te komen. Worden topsporters steeds ouder en tot welke leeftijd kunnen ze blijven presteren?  

4 januari jongstleden ondernam Robert Marchand op de wielerbaan van Saint-Quentin-en-Yvelines een poging zijn eigen werelduurrecord van drie jaar eerder te verbeteren. De Fransman slaagde er niet in: hij kwam zo’n vier en een halve kilometer tekort. Zwaar teleurgesteld was Marchand niet. Hij had eigenlijk al ingeschat dat de ouderdom hem dit keer in de weg zou zitten, zo bleek uit zijn woorden voorafgaand aan de race. “Ik ben hier niet om kampioen te worden. Ik ben hier om te bewijzen dat iemand van 105 jaar nog steeds hard kan fietsen.”

Het werelduurrecord bij de honderdplussers zat er voor Marchand dit keer niet in, maar de 22 en een halve kilometer die hij in het uur aflegde is nog steeds een afstand waar menig ongetrainde twintigjarige niet aan kan tippen. Marchand is geen uitzondering. Want in het licht van het toenemende aantal honderdplussers, een half miljoen wereldwijd volgens de laatste schatting van de Verenigde Naties, zijn er de laatste jaren meer krasse knarren die opvallende sportprestaties leveren. Waaronder Fauja ‘Tulband Tornado’ Singh, een 105-jarige Brit met Indiase roots, die nog marathons loopt. En wat te denken van de Amerikaan Donald Pellman die anderhalf jaar geleden in San Diego vijf atletiek records in de honderdplus categorie verbrak, waaronder die van de 100 meter sprint?

Lees verder op Reporters Online

 

Epo effecten in profwielrenners: louter suggestie?

Naar aanleiding van de mediahype rondom de wetenschappelijke studie naar de effecten van epo in ‘goed getrainde’ wielrenners, zocht ik uit hoe de wetenschap aankijkt tegen de mogelijke meerwaarde van epo in profwielrenners en wat de experts vinden van de studie. Genoeg stof voor een achtergrondverhaal.

(Bron: Wikipedia, Creative Commons)
(erytropoëtine, via Wikimedia Commons)

Een opmerkelijk wetenschappelijk experiment werd afgelopen week uitgebreid door de media opgepikt. Onderzoekers in Leiden onderzochten het effect van acht weken erytropoëtine (epo) doping op de fietsprestatie. De eerste bevinding: de groep epo-gedrogeerden reed niet sneller de Mont Ventoux op dan de controle groep die een nepmiddel kreeg. Een schokkend resultaat voor veel mensen. Maar de kenners plaatsen vraagtekens bij het experiment.

Lees verder op Scientias

 

Let op de Afrikanen, ze hebben ‘het’!

Ik stuitte op een recente studie van de groep van Luc van Loon uit Maastricht waarin ze een groepje wielrenners uit Rwanda op de ergometer getest hadden. Daar wilde ik meer van weten! Ik belde met hoofdonderzoeker Jean Nyakayiru die tekst en uitleg over de studie gaf. Én inspiratie voor een reportage. 

(Foto: Maastricht University, met toestemming)
(Foto: Maastricht University, met toestemming)

“Wauw”, mompelt Jean Nyakayiru in zichzelf. Hij werpt een blik op het schermpje van de fietsergometer waar hij naast staat. Plaats van handeling: het inspanningslaboratorium van de vakgroep Bewegingswetenschappen aan de Universiteit Maastricht. Hij leest een 3, een 5, een 0. 350. 350 watt is wat de proefpersoon op de ergometer nu trapt. Hoewel Nyakayiru wel weet dat de instellingen kloppen –ze kloppen namelijk altijd- checkt hij de aansluitingen en de kabels van de ergometer nog  eens. Dit is gewoon niet wat hij verwachtte. Normaliter hoort hij zijn proefpersonen –meestal Nederlandse amateurwielrenners- bij dit wattage zwaarder gaan ademen en ziet hij zweet op hun voorhoofden verschijnen. Jean kijkt naar het hoofd van de jongen die nog steeds onbewogen de pedalen rond trapt. Er is nog geen druppel zweet op het zwarte gezicht te zien.

Lees verder op HetisKoers

 

De Froomes eten vanavond kip

Team Sky rider and Tour de France Winner Chris Froome crosses the English Channel by bicycle, using the Eurotunnel service tunnel and supprt by Jaguar Cars.
(By Jaguar MENA, CC BY 2.0, via Wikimedia Commons)

Rondom de successen van de Sky ploeg en in het bijzonder Chris Froome heerst een boel geheimzinnigheid. Wat spoken ze daar in Engeland allemaal uit? In Esquire gaf Froome openheid van zaken en presenteerde zijn ‘data’. Ik schreef er het volgende over op HetisKoers.

De hoogzwangere Michelle Froome en haar man Chris zitten op de zwartlederen bank in de woonkamer van hun moderne appartement in Monaco. De televisie staat aan, een oude aflevering van Masterchef op de BBC. Chris, onderuitgezakt, zwart Sky trainingspak aan, neemt een graai uit de Crispy Curry Pringles koker naast hem. Voor hem staat een flesje Tusker bier op de salontafel. Michelle, in een zelfde trainingspak alleen een maatje groter, houdt het op een glaasje water. Ze grapt tegen haar man:  “kijk jij maar uit met dat ongezonde eten, straks word je nog net zo dik als ik.” Chris legt zijn hand op Michelle’s buik en zegt: “Ik weet hoe het voelt, hoor. In 2007 was ik ook veel te dik zoals je weet.”

Lees verder op HetisKoers